Over stilte, en waarom die zeldzaam is geworden

Er is bijna geen moment op de dag meer waarop er niets binnenkomt. Wachten bij de kassa, in de auto, voor het slapen: overal is iets dat de leegte opvult voordat die leegte iets kan doen.

Dat gaat niet vanzelf terug. De momenten die vroeger vanzelf stil waren zijn nu bezet, en niemand heeft daar een besluit over genomen. Het is gewoon gebeurd.

Wat stilte oplevert

Nadenken vraagt ruimte, en ruimte ontstaat niet vanzelf meer. Wie die ruimte niet bewust maakt, krijgt hem niet. Dat merk je het duidelijkst aan wat er níet meer gebeurt: geen gedachte die afmaakt, geen herinnering die vanzelf bovenkomt, geen onbehagen dat lang genoeg blijft om iets duidelijk te maken.

Ongemak wegklikken is makkelijk geworden, en ongemak is vaak het begin van iets.

Iets kleins

De oplossing is zelden een grote onthouding. Het is één moment per dag dat je expliciet leeg laat. De rit naar het werk zonder geluid. De laatste tien minuten voor het slapen zonder scherm.

De eerste dagen voelt dat vervelend, en dat is precies het punt. Daarna wordt het het rustigste deel van de dag.