Kinderen en het gebed: geduld boven dwang

Wat een kind onthoudt is zelden de regel zelf. Het is de sfeer waarin die regel werd overgebracht, en die sfeer bepaalt of het gebed later iets wordt om naar terug te keren of iets om aan te ontsnappen.

Dwang levert op korte termijn gehoorzaamheid op en op lange termijn afstand. Dat is geen sentimentele observatie, het is wat ouders keer op keer terugzien, meestal pas als de kinderen het huis uit zijn en zelf kiezen.

Meedoen in plaats van opdragen

Een kind dat naast zijn vader staat leert sneller dan een kind dat naar zijn vader gestuurd wordt. Dat verschil kost niets en verandert veel. Het maakt van het gebed iets wat er in dit huis gebeurt in plaats van iets wat van jou geëist wordt.

Jonge kinderen doen sowieso na wat ze zien. Als bidden zichtbaar is, rustig, en zonder dat er elke keer een discussie omheen hangt, wordt het gewoon onderdeel van hoe de dag eruitziet.

De leeftijd waarop het serieuzer wordt

Er komt een moment waarop meedoen niet meer genoeg is en er echt iets gevraagd wordt. Ook dan geldt dat de toon meer doet dan de eis. Een kind dat te horen krijgt dat het te laat was, hoort iets anders dan een kind dat te horen krijgt dat het niet deugt.

Consequent zijn en vriendelijk zijn sluiten elkaar niet uit. De combinatie is moeilijker vol te houden dan een van beide, en ze is het enige dat op de lange termijn werkt.

En als het misgaat, en dat gebeurt, dan is de belangrijkste vraag niet hoe je het corrigeert maar of het kind daarna nog met je praat. Dat bepaalt namelijk of er een volgende keer is.